Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 2017

ΑΕΛ: Για δούμε, τι θα δούμε…

Γράφει ο Φώτης Βακιρτζηδέλης 

Την περασμένη σεζόν και η ΑΕΛ δεν ήταν αυτή που θέλουμε. Οι μεταγραφές των “τεράστιων παιχταράδων ή ταλέντων” αποδείχθηκαν πολύ λίγες για το μέγεθος της ΑΕΛ.

Ξέμπαρκοι ξένοι που πήραν τα ευρώπουλα (από τα λίγα που μας έχουν απομείνει) και τα πήγαν στις πατρίδες τους χωρίς να προσφέρουν τίποτα. Την ίδια στιγμή Έλληνες παίκτες ίδιας ή μεγαλύτερης αξίας έμεναν χωρίς ομάδα και κάποιοι κάνουν αξιόλογη καριέρα στο εξωτερικό. Αυτούς δεν τους βλέπει κανείς; Και αν έχεις Έλληνες παίκτες της ίδιας αξίας με κάποιους ξένους που γέμισαν οι Ελληνικές ομάδες (και η ΑΕΛ φυσικά) κερδίζεις δυο πράγματα. Βοηθάς το Ελληνικό ποδόσφαιρο να αναπτυχθεί και τα όσα χρήματα πάρουν αυτοί θα μείνουν στην πατρίδα μας. Θα μου πείτε, τι σας λέω τώρα… Σωστά.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα, με διαφορά κάποιων ετών, είναι αυτά του Γιώργου Γκαλίτσιου, του Δημήτρη Κολοβέτσιου και του Γιάννη Μασούρα. Τρεις ίδιες περιπτώσεις με διαφορετικά αποτελέσματα. Ο Γκαλίτσιος όσο ήταν στην ΑΕΛ πότε μα ξίνιζε και πότε μας βρώμαγε. Στο τέλος έφερε ένα εκατομμύριο ευρώ στα ταμεία της (τότε) ΠΑΕ και εδώ και αρκετά χρόνια κάνει μια σταθερή καριέρα στο εξωτερικό.  Ο Δημήτρης Κολοβέτσιος χάθηκε για ένα ποσόν ίδιο με αυτό που ξοδεύει κάποιος “μεγαλομέτοχος” σε μια βραδιά στα μπουζούκια. (Ε, τι να μας φάει τα φράγκα ο “τσόγλανος”;) Σήμερα αρνείται να έρθει στην ΑΕΛ όχι γιατί δεν την αγαπάει αλλά γιατί θέλει να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στο εξωτερικό όπου συνθήκες και απολαβές είναι πολύ καλύτερες από την Ελλάδα. Και – θυμηθείτε το – θα πετύχει.
Ο Γιάννης Μασούρας 19χρονο παιδί (τότε) έτρωγε σίδερα στην Football League και από παντού ακουγόταν θετικά σχόλια. Την περασμένη χρονιά, ως δια μαγείας, εξαφανίστηκε. Πότε τον βλέπαμε στην Κ20, πότε στον πάγκο και πότε πουθενά. Και με διαλυμένη ψυχολογία και την αβεβαιότητα στο κόκκινο όταν χρησιμοποιήθηκε έκανε 2-3 στραβές σε κάποια παιχνίδια, ψάχνοντας να βρει τα πατήματα του. Αυτή την στιγμή είναι ό μόνος παίκτης που μπορεί να φέρει κάποιο σεβαστό ποσόν στην ΠΑΕ ΑΕΛ ή να γίνει από τα δυνατά χαρτιά της. Φτάνει οι “ειδήμονες” να δουν λίγο μακριά.        
Πάμε στο θέμα Προπονητής; Εδώ θα το αγγίξω διά της πλαγίας. Η Άρσεναλ ανακοίνωσε την επέκταση της συνεργασίας της με τον Αλσατό προπονητή Αρσέν Βενγκέρ ο οποίος βρίσκεται στην θέση του είκοσι ένα (21!!!) χρόνια και δυο με το νέο συμβόλαιο είκοσι τρία. Σ’ αυτά τα 21 χρόνια κανείς δεν τον σήκωσε στους ώμους όταν κατακτούσε Ευρωπαϊκούς ή Αγγλικούς τίτλους. Αλλά είναι πιο σημαντικό ότι κανείς δεν τον απέλυσε ή δεν του έκανε κριτική όταν η Άρσεναλ τελείωνε 7η ή 9η. Απλά τον άφηναν να κάνει την δουλειά του. Και στην δουλειά του είναι το απόλυτο αφεντικό. Θυμάμαι δυο ατάκες του που μου διηγήθηκε ο Διευθυντής των ακαδημιών της Άρσεναλ στην Νοτιοανατολική Ευρώπη (!!!) Λάκης Παπαϊωάννου: Όταν έρχεται ο 17ρης και μου ζητάει συμβόλαιο με εξαψήφιο νούμερο εγώ θα του μάθω να στοπάρει την μπάλα; Αυτό το μαθαίνεις στα δώδεκα χρόνια σου. Και η δεύτερη: Για το πόσα χρήματα θα ξοδέψουμε για το marketing της ομάδας υπεύθυνος είναι ο Οικονομικός Διευθυντής. Για το ποιοι παίκτες θα έρθουν, ποιοι θα φύγουν και ποιοι θα παίζουν υπεύθυνος είμαι ΜΟΝΟ ΕΓΩ. (Όπως συμβαίνει στην Ελλάδα δηλαδή).   
 Ένα άλλο πρόβλημα που αντιμετώπισε την περασμένη χρονιά η ΠΑΕ ΑΕΛ ήτα τα εσωτερικά θέματα. Διχασμός των οπαδών της, εμφύλιος παραγόντων, διαμάχες με δημοσιογράφους και δηλώσεις που άνοιξαν μέτωπα χωρίς λόγο και –κυρίως – χωρίς αντίκρισμα. Το αποτέλεσμα ήταν η απογοητευτική εικόνα του AEL FC ARENA με τα χίλια άτομα, κάτι που δεν το έχουμε συνηθίσει. Ας ελπίσουμε ότι φέτος κάτι θα αλλάξει. Γιατί αλλιώς…
Θα πρέπει να παραδεχτώ πως οι πρώτες φετινές κινήσεις είναι ελπιδοφόρες. Η δραστική μείωση των τιμών των εισιτηρίων διαρκείας φαίνεται να λειτούργησε θετικά και από τις πρώτες μέρες η προσέλευση των φιλάθλων είναι ικανοποιητική. Αλλά και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα στις τάξεις των φιλάθλων της είναι θετική. Δεν φτάνει όμως μόνο αυτό. Ο οπαδός θέλει όραμα αλλιώς ξενερώνει εύκολα.  Στο θέμα των μεταγραφών ξεκίνησε πολύ νωρίς το χτίσιμο της νέας ΑΕΛ με τρεις μεταγραφές που δεν είναι απορριπτέες αλλά και δεν είναι αυτές που θα ενθουσιάσουν τον κόσμο. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει τίποτα γιατί ας μη ξεχνάμε τα “παλτά” διεθνούς εμβέλειας που φάγαμε κατά καιρούς. Εγώ τουλάχιστον, δεν θα κρίνω τους παίκτες που θα έρθουν από το βιογραφικό, τις δηλώσεις ή τις Δημόσιες Σχέσεις τους αλλά από αυτό που θα δώσουν μέσα στο γήπεδο. Δική μας δουλειά είναι να περάσουμε στους νεοφερμένους το μήνυμα του μεγέθους και της ιστορίας της ΑΕΛ. Αν τα καταφέρουμε θα είμαστε όλοι κερδισμένοι. Και εμείς και αυτοί.
Ας ψάξουμε με προσοχή παίκτες που έκαναν την διαφορά όπως ο Ζουράφσκι ή ο Τουμέρ. Κοστίζουν λίγο παραπάνω αλλά τα βγάζουν τα λεφτά τους.
Γι’ αυτό σε όλα και όλους θα κάνουμε καλόπιστη κριτική και ελπίζουμε ότι δεν θα “βαφτιστούμε” εχθροί της ομάδας.       
Στο ποδόσφαιρο, όπου η κάθε ομάδα η ο κάθε παράγοντας (διοικητικός, προπονητής η ποδοσφαιριστής) κουβαλάει στο σήμερα τα βάρη η τις δάφνες του χθες, παρθενογένεση δεν νοείται. Και τόσο τα “βάρη” όσο και οι δάφνες της ΑΕΛ είναι τεράστια σε μέγεθος. Προκαλεί λοιπόν στον καθένα μας εσωτερικές αντιδράσεις η περσινή προσπάθεια των ανθρώπων της ΠΑΕ που εμφανίζονται (και είναι) ως οι δημιουργοί της νέας μεγάλης ΑΕΛ, να εξεγείρονται κατά των ‘’άδικων’’ κριτικών. Γιατί τόσο η κριτική όσο και οι κριτικοί έχουν σαν αφετηρία την αγάπη για την ομάδα και προορισμό την επιτυχία της, ακόμη και αν ακολουθούν λάθος δρομολόγιο, αρκεί να μην υπερβαίνουν βασικούς κανόνες δεοντολογίας .
Πάντως επιμένω πως φέτος το ξεκίνημα είναι ελπιδοφόρο. Ο χρόνος θα δείξει…

Πρωτοσέλιδα

Πρόγραμμα TV