Κυριακή 25 Ιουνίου 2017

Τώρα χρειάζεται συσπείρωση…

Η ΑΕΛ για δεύτερη φορά στην ιστορία της βρέθηκε στον πάτο του πηγαδιού. Και για δεύτερη φορά, αποδεικνύοντας το τεράστιο μέγεθος της, ξαναβρέθηκε στον φυσικό της χώρο, στην μεγάλη κατηγορία.
Αλλά αυτή τη φορά με περίεργες συνθήκες. Μια νέα ομάδα χτίστηκε από την αρχή, οι σχέσεις των οργανωμένων - που είναι και η “ψυχή” της ομάδας – με την ΠΑΕ είναι τεταμένες, το ίδιο και οι σχέσεις της με το μητρικό Σωματείο.
Όμως η ΑΕΛ έγραψε την μεγάλη ιστορία της μέσα στα γήπεδα. Εκεί κατέκτησε πρωτάθλημα, κύπελλα, πρόκριση στους ομίλους της UEFA και μεγάλες νίκες που έκαναν τους οπαδούς της υπερήφανους.
Δεν είναι της παρούσης να καταλογίσουμε ευθύνες για τις διαφορές που προαναφέραμε. Εξ’ άλλου αυτές αφορούν τα εμπλεκόμενα μέρη και όχι τους “δικαστές” του τύπου και της κερκίδας. Αυτοί έχουν μόνο το δικαίωμα (και την υποχρέωση, ίσως) της άποψης και της δημόσιας γνώμης, όχι των αποφάσεων. Όλα αυτά όμως έχουν αντίκτυπο στην ομάδα. Είναι άδικο για την ΑΕΛ να αγωνίζεται σε (σχεδόν) άδειο γήπεδο όταν διαθέτει έναν λαό που τον έχει αποδεχθεί και παραδεχτεί όλη η φίλαθλη Ελλάδα.
Ας ψάξουν λοιπόν, ο Αλέξης Κούγιας, οι οργανωμένοι και το Μητρικό Σωματείο τις λύσεις τις έξι μέρες της εβδομάδας. Η έβδομη, η μέρα του κάθε αγώνα, ανήκει στους παίκτες.
Πέρα από όποιες διαφορές θέσεων, απόψεων ή αντιλήψεων είμαστε όλοι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ να βρισκόμαστε, μακριά από αντιδικίες και εγωισμούς,  σ’ αυτά που μας ενώνουν. Στο γήπεδο. Στους παίκτες.
Η ημέρα του κάθε αγώνα ανήκει στην ΑΕΛ. Ας μη λείψουμε από δίπλα της…   

Φώτης Βακιρτζηδέλης

Πρωτοσέλιδα

Πρόγραμμα TV